05 sep Column | Het is weer voorbij die mooie bratsummer…
26 augustus las ik een briljant artikel in de Volkskrant over de ‘brat summer 2024’. Ik had er nog niet eerder over gehoord. Het is de naam van een album van Charli XCX. De term brat heeft een vlucht genomen en staat voor rommelig hedonisme. Clubcultuur als uitlaatklep, sigaretten, uitgelopen make-up en een wit hemdje zonder bh. Ordinair, opstandig, ongehoorzaam. Als tegenbeweging op de clean girl die een strikt sportregime naleeft, veganistisch eet en net gelakte nagels heeft.
Brat gaat niet alleen over losbandig feesten in de zomer, maar over escapisme en slaat vooral aan bij jongeren die zich zorgen maken over de toekomst en druk voelen om altijd maar te presteren. De ogenschijnlijke onverschilligheid van brat komt voort uit angst voor de staat van de wereld en toekomst. ‘We weten dat het einde van de wereld in zicht is, dus party like there’s no tomorrow, om de volgende dag weer te protesteren.’ Een laissez-fairehouding waar dus juist omgevingsbewustzijn en betrokkenheid achter schuil gaat.
Wat ik een eye-opener vond is dat het artikel beschrijft dat de kans klein is dat dit een blijvende alternatieve culturele beweging wordt. In tijden van vluchtigheid en snelwerkend kapitalisme verdwijnen trends net zo snel als ze oppoppen. Zodra iemand uit China aan trui besteld met #brat, dan dooft onherroepelijk de vlam. Dat stemt mij bedroefd. Dan vind je als jonge generatie, die evident mentaal te lijden heeft, een helende ontlading…en dan beklijft het niet vanwege de context waar je juist zoveel last van hebt. Jongeren missen houvast, betekenis en richting in het leven. En dan kunnen ze iets aanklampen en dan verdwijnt het als sneeuw voor de zon. Het is weer voorbij die mooie bratzomer…
Deze blog heb ik kunnen schrijven door het artikel geschreven door (pop)journalist Els de Grefte van de Volkskrant. Waar ook muzieksocioloog Julian Schaap en mediawetenschapper Simone Driessen aan hebben bijgedragen. Dank voor jullie inzichten!